Konie ciężkie, masywne (800-1200 kg), przeznaczone do prac rolnych, jako zwierzęta pociągowe, rzeźne. Łagodne, o zrównoważonym charakterze, spokojne i niezbyt ruchliwe, wręcz flegmatyczne. Pracują na ogół w stępie, ew. kłusie, lecz mają także np. zdolności skokowe. Wykorzystywane jako wierzchowe cechują się miękkością ruchów.

Konie zimnokrwiste mają często domieszki krwi koni gorącokrwistych.

Polski koń zimnokrwisty powstał z krzyżowania polskich koni roboczych z końmi zimnokrwistymi z Niemiec, Francji i Belgii (ardeny, konie belgijskie) oraz Skandynawii. Powstały w efekcie silne konie o dużych walorach użytkowych, w tym: dobrym chodzie głównie kasztanowate:

- koń sokólski
- koń lidzbarsko-warmiński - z domieszką krwi północnoszwedzkiej i dole
- koń łowicko-sochaczewski - z domieszką krwi ardeńskiej i belgijskiej


Do najbardziej znanych raz koni zimnokrwistych należą:

Perszeron - głowa nieduża, prosta lub nieco garbonosa. Szyja dość długa, wygięta. Grzbiet niezbyt długi, kłoda beczkowata. Zad mocno umięśniony. Nogi silne, długie. Kopyta mocne, płaskie, bez szczotek pęcinowych. Koń żywy, energiczny.

Shire - największy koń na świecie (wys. Do ponad 2m, masa pow. 1000 kg), powstały ze skrzyżowania ciężkich koni angielskich z fryzyjskimi. Głowa garbonosa, noszona wysoko. Szyja prosta, dość długa, klatka głęboka. Zad mocno umięśniony. Charakterystyczne obfite szczotki pęcinowe. Kopyta płaskie. Maść siwa, kara, gniada. Nogi długie, dające efekt proporcjonalności w budowie.

Podobnej do Shire'a budowy, choć zdecydowanie mniejszy (165-170 cm) i o masywniej wyglądającej głowie jest Clydesdale.

Koń belgijski - koń niegdyś bojowy, później rolniczy. Głowa nieduża, prosta lub nieco garbonosa. Szyja krótka, bardzo silnie umięśniona. Klatka piersiowa szeroka, pojemna. Kłąb niski, 165-170 cm. Kłoda beczkowata. Zad mocno umięśniony. Nogi bardzo silne, krótkie. Kopyta płaskie, mocne, z małymi szczotkami pęcinowymi.